Woord vooraf van de auteurs Jack en Sjouktje: iedere gelijkenis met bestaande personen of gebeurtenissen berust op louter toeval of waanideeën!!!! En aanvaarden geen en enkele aansprakelijkheid….
Het was kerstavond in Steendam, het was koud en guur met een schrale oostenwind, het eerste ijs zat al tussen de rietkraag. Zelfs de kabouters gingen onder leiding van vrouw Bot (familie van vrouw Holle) in winterslaap op de hoeve op nr. 83. En op de zonnepanelen verschenen spontaan sculpturen van ijs.
Steendam, dat officieel één geheel was, maar werd in de praktijk bestuurd door een brug en drie meningen. De huizen hadden scheuren van de aardbevingen, maar ach: “dat trekt wel weer recht,” zei gepensioneerde boer Diekema, terwijl hij naar een scheur keek die duidelijk andere plannen had.
Het afwateringskanaal was potdicht gevroren. Kinderen probeerden er voorzichtig op de lopen want Be en Wiebrand hadden wat wakken in het ijs gemaakt om te gaan ijsvissen. Het Schildmeer daarentegen lag nog open, door de snijdende oostenwind, het leek of het Schildmeer maar deed wat het zelf wilde. Typisch Schildmeerweer.
Uit de mist en tegen de gure oostenwind in, naderde langzaam een roeiboot, gehuurd bij Tjaard de Kok aangevaren. Erin zaten Peter, de luidruchtige; Eisse, de stille en Fred, de uitbundige – door henzelf uitgeroepen tot de drie wijzen – . Niet omdat ze zo wijs waren, maar omdat niemand anders zin had om te roeien op kerstavond. Ze volgden geen ster, maar zochten de hoge kerstboom bij Kaap Steendam, die daar geplaatst was om het parkeren van paard en wagens tegen te gaan. Judith en Joke namen steekpenningen aan onder het mom van wie parkeert op het centrumplein, betaalt… dit geheel tot genoegen van en ingehuurd door het bestuur van de lokale dorpsvereniging.
Deze drie wijzen kwamen met geschenken richting Steendam, door de ruwe golfslag was het wat onduidelijk wie wat meebracht maar in de roeiboot lagen Smörrebröd, Glühwein en een doos met Rangerover onderdelen.
Bij café Hinrichs was het gezellig vol. Uit de luidsprekers schalde ‘het kleine café aan de haven’ en de biljartballen tikten tegen elkaar op het groene laken. Johan Hinrichs moest overtuigd worden door ene Klaas Glasvezel dat kerst zonder snel internet eigenlijk gewoon de middeleeuwen was. Taco, bijgenaamd de boekhouder, zat in de serre en rekende uit of glühwein aftrekbaar was als de dorpsinvestering. Hij werd vergezeld door Bert, die berekende hoe hij van elke Steendammer een Dagobert Duck kon maken met de inkomsten van het zonnepark. Sandra zocht peddelend op haar sup naar haar huisje. En iedereen deed alsof het zo hoorde.
Buiten stond Freerk Mulder zijn auto te starten, een Fiat Ritmo, met waarschijnlijk vocht in de bobine wat nu bevroren was. Dat duurde dus even. Op dat moment kwam vrouw Oostland langs en zei: “Hij moet even ontdooien”. Niemand wist of ze het over de auto had of over Freerk zelf.
Bij Groenbroek stond een caravan naast het huis die daar al zo lang stond dat hij officieel werd meegeteld bij de gemeentelijke bebouwing. Ze hadden plannen om oud & nieuw te vieren op camping Mooi Schildmeer, deze was namelijk geheel vuurwerkvrij.
Langs het water stond Jack, de voormalige surfboer, beteuterd over het woelige Schildmeer te kijken. Hij zuchtte: “Te nat om te schaatsen, te koud om te surfen”. Naast hem lagen Rangerover onderleen, want in Steendam ligt altijd wel iets te wachten op betere tijden.
Plots rende Ellen voorbij met de AED. Niet omdat het nodig was maar ‘je weet maar nooit, met kerst en oliebollen’. De lokale begrafenisondernemer haalde zijn schouders op en riep verheugd: “dankzij de AED hebben wij deze kerst vrij”. Dat was het sein voor Jan om met zijn trompet tegen de schrale oostenwind in een serenade te brengen op de brug.
Hij werd bijna omver gelopen door Gerry die probeerde de brug voor iedereen in de juiste richting te draaien, terwijl ze met flyers wapperde over hoe het allemaal duurzamer kan in de toekomst. Het werd druk op de brug, want Mette was niet van plan te wijken voor een niet-Steendammer die zomaar haar de pas af wilde snijden. Een boegbeeld midden op de brug.
Alles werd vastgelegd door Greet, die vanaf haar met groenblijvende klimop bedekte prieeltje alles fotografeert wat op de Steendammer brug gebeurt. Wethouder Erienne probeerde op haar eigen manier het tegendraadse verkeer te regelen, wat natuurlijk niet lukte, want Steendam is nu eenmaal Steendam.
Jordy zag zijn inkomsten verdampen, want de drie wijzen meerden bij lager wal af bij Kaap Steendam, in plaats van bij zijn steiger na de brug en werden opgewacht door Sjouktje, de dorpsomroeper, die met een mobieltje stond te ruziën met KPN die een knopje moest indrukken, zodat Steendammers deze kerst digitaal ‘home alone” konden downloaden. Klaas Glasvezel bemoeide zich er ook me, zodat Sjouktje eindelijk de nieuwsbrief digitaal kon versturen en haar ‘gebelk en gereer’ verleden tijd was.
Vanaf het strand kwamen de tijdelijke pashouders vanaf hun luxe vakantiepark aanlopen om te kijken wat er allemaal in het normaal zo rustige Steendam aan de hand was.
En op de brug kwamen ze samen, de Steendammers. Deze was mooi versierd en verlicht. Bij Kaap Steendam brandde niet allen de boom, maar ook de kachel en het licht. Het dorp en het ijs kraakte en iemand zei:
“zullen we volgend jaar gewoon binnen blijven in ons dorpshuis?”
Toen werd er gelachen. Wat zo is kerstavond in Steendam.